Resulallah (sav) Ümmü Selemenin evinde bulunduğu bir gece yarısı uykudan kalkıp evin karanlık bir köşesinde dua ve ağlamakla(Allah'a yalvarıp yakarmakla) meşgul oldu.Ümmi seleme Resulallah'ı (sav) yatağında göremeyince, kalkıp Onu aramaya koyuldu.Birde baktı ki, Resulallah (sav) evin karanlık köşesinde durup ellerini göğe kaldırmış ağlayarak ALLAH'a şöyle yalvarıp yakarıyor:
ALLAH'ım! Bağışladığın nimetleri benden esirgeme.Beni düşmanların gülmüş vesilesi kılma, kıskançları bana musallat etme.
ALLAH!ım! Beni kurtardığın kötülük ve çirkinliklere geri çevirme.
ALLAH'ım! Beni hiçbir zaman hiç bir an kendi başıma bırakma; kendin beni herşeyden her afetten koru!
Ümmü seleme Resulallah'ı (sav) bu durumunu görünce ağlayarak kendi yerine döner.Resulallah (sav) Ümmü Selemenin ağlama sesini duyunce, ona doğru gidip ağlamasının sebebini sorar.
Ümmü Seleme:
Ya Resulallah(sav)! Senin ağlaman beni ağlattı.Sen neden ağlıyorsun?Siz ALLAH katında olan onca büyük makam ve yakınlığınıza ve ALLAH'ın geçmiş ve gelecek bütün kusurlarınızı affetmesine rağmen ALLAH'tan böyle korkuyor, sizi düşmanlaın gülüş vesilesi kılmamasını kurtardığı kötülük ve çirkinliklere geri çevirmemesini, bir an bile kendi başınıza bırakmamasını istiyorsunuz, o zaman vay bizim halimize! der.
Resuallah (sav) onun cevabında;
Nasıl korkmayayım, nasıl ağlamayayımi nasıl kendi akıbetimden endişelenmeyeyim, nasıl kendi makam ve mevkime güveneyim!Oysaki Allah-u Teala Hz Yunus'u biran kendi haline bıraktı e onun başına, gelmemesi gereken şeyler geldi! buyurur.