Efendimiz(sav) 'e Mektup

“BİR KITMİR OLARAK MERHAMET DİLENDİĞİMİZ KELİMELERİN GÖLGESİNDE İÇİMİZİN YANKISINI SANA YOLLAMAK İSTİYORUZ EFENDİM...

” Ya Muhammed(sav) gönlüm arzular seni... Gönlümün arzuladığı kadar gören gözler işiten kulaklar ve bu aciz beden de arzular seni…

Efendim ismin zikredildiği zaman yerler ve gökler selat ve selam getirir çehremiz yepyeni bir değişim geçirir aydınlıklar nura kavuşur.

Efendim senin zamanında yaşamamış olmak beni o kadar üzüyor ki keşke bir kere göre bilse idim şundan çok iyi eminim ki seni bir kerecik olsun görüp de ölmek gam değildir.

Efendim ama seni görmeden senin sesini işitmeden nurlar la aydınlattığın havayı teneffüs edemeden bu dünyadan göçüp gitmek çok acı olacak bu kıtmir için…

Efendim yinede biz o asrın aliminin dediği gibi her zaman ümit var olacağız O zatın düsturunu arkamıza almış sana koşuyoruz bir gün gözlerimizden perdenin kalkacağı ümidiyle yaşıyoruz.

Belki ne koşmayı nede yaşamayı beceriyoruz ama kalbimiz ruhumuz hatta her zerremiz o gayeyi taşıyor.

Senin için bir can değil bin can feda etsem azdır diyor. Efendim sensizliğin ızdırabıyla inleyen bu kıtmir ümmetine de şefaat eder misin?


Ya Habiballah(sav) senin için anasını babasını her şeyini her zerresini feda edebilen Enes’lerin Musabların Ebu Hureyrelerin vardı biz onlardan olamadık.

Efendim ama onlar kadar bizde bu yolda canımızı malımızı anamızı ve babamızı kısacası her şeyimizi feda etmeye hazırız.

Bizi de onlar kadar sever misin? Efendim aciz düşüncelerimiz adına bizimde misafirimiz olur musun?

Ya resullullah bize de misafir olman için elimizden geldiği kadar o küçük emanetlerinle bir şeyler sunmak en azından o havayı teneffüs etmek adına acizane düşüncelerimizi gerçekleştirmeye çalışıyoruz. Sana ait olan bu güzel mektupları gelip de okur musun?

Efendim birkaç gecedir seni uyuyor seni uyanıyoruz, seni uyuduğumuz o gecelerden birinde bu günah bedeninde rüyasın da yer alır mısın?

Efendim biliyoruz aşkına pervane olamadık ama yinede Sensizlik depremiyle hasret düşen bu gönlümüze su serper misin?

Efendim Seninle ağlayan seninle gülen bu kıtmir’e sende tebessüm eder misin? Efendim Onca günahlarımıza, bize yakışmayan kusurlarımıza rağmen senin büyüklüğün kadar büyüttük umutlarımızı. Dağlar kadar günahlarımız olsa da sen kadar ümitlerimiz var.

‘Ey sevgisi, En sevgili’ Efendim! Bir demet gül var elimizde, titreyen yüreğimiz var. Güllerimiz solmadan gül kurusu ağlamadan yüreğimiz, ne olur gel efendim…ne olur gel efendim…ne olur gel... Dünyada bütün topraklar bir gülü yetiştirmek için seferber oldular nitekim bu Mekke topraklarına nasip oldu.

Herkes çölden böyle bir gülün yetişeceğini hiç beklemiyordu ama o gülü yetiştirecek bahçıvan oradaydı.


Toprak 571 yılında şerha şerha yarıldı ve içerisinden öğle bir gül zuhur etti ki tüm güller utancından kızardı ve büzüldü. O günden beri tüm dünyada ki gül aşıkları ondan istifada etmek için yönlerini oraya çevirdiler.

Herkes o gül için bir şey söyledi bir şeyler yazdı bende bu acizane düşüncelerimi bir gül misali ezilerek büzülerek kaleme alıyorum. Şunu da unutmamak gerekir ki herkes toprağının verimliliği nispetinde o gülden istifade eder

En verimli yürekte en güzel gülü taşımanız niyazıyla ….