— Sanki yeni tanışmış gibi, birbirinize jestler yapın. Birlikte yemeğe çıkın, gezin. Âdeta nişanlılık döneminde yapamadığınızı şimdi yapın. Birbirinizi tanımaya ve anlamaya çalışın.Bir gün Ahmet Beyin küçük bir trafik kazası geçirdiğini öğrendim. Eşiyle diyalogları tamamen kopmuş, aylardır konuşmuyorlardı. Bu kaza diyaloğun başlamasına vesile olabilirdi. Eşine:

— Beyiniz kaza geçirmiş, cep telefonuna bir geçmiş olsun mesajı atarsanız, çok iyi olur, dedim.Kabul etmeyeceğinden endişe ediyordum. Ama, Ayşe Hanım beklediğimden de olumlu yaklaştı.

— Mesaj yerine konuşsam olmaz mı, diye sordu.

— Çok daha güzel olur. Belki konuşmayı istemezsin diye mesaj çekmeni istemiştim.Telefonu çocukları açmış. Bir müddet sonra:

— Babacığım, sana bir sürprizim var. Bak şimdi sana kimi vereceğim, diyerek telefonu annesine vermiş. Kısa bir geçmiş olsun ve hal hatır sorma faslını güçlükle tamamlayabilmişler. İkisi de ağlamaktan konuşamaz bir durumda imişler. Ahmet Bey sonunda:

— Şimdi konuşamayacağız, daha sonra görüşelim, demiş.Duygusal yoğunluk biraz sakinleşince uzun bir telefon görüşmesi yapmışlar.

Bunu bana anlattıklarında çok sevindim. Demek ki, aralarındaki sevgi bitmemişti. Bilhassa sadakat ve vefa duyguları çok köklüydü. Sadece iki tarafın beklentilerine uygun bir davranış eğitimi gerekiyordu. Bu görüşmelerin sonucundan oldukça ümitliydim.Nitekim benim beklediğimden daha önce güzel gelişmeler olmaya başladı. Bir konferans için Üsküdar'a gidiyordum. Tam Boğaz Köprüsünde iken telefonum çaldı. Arayan Ahmet Beydi.

— Hocam, dedi. Kusura bakmayın, sizi yemeğe çağıramadım.Şaşırmıştım. Beklediğim bir yemek daveti yoktu.

— Hayırlısı, dedim. Ne yemeği?— Biz şimdi Hidiv Kasrında yemek yiyoruz da... Kiminle biliyor musun?

— Eşinle mi, dedim

.— Evet, dedi.

Doğrusu, bu benim için yemek davetinden daha güzel bir müjde idi. Eşlerin birlikte yemek yemesi, güzel diyalogların başlangıcı olmuştu. Çeşitli vesilelerle karşılıklı hediyeleşmeler, mesajlar, telefon konuşmaları, geziler, yemekler devam ediyordu.

Her görüşmemizde geçen günlerin nasıl değerlendirildiğini, hangi kitapların okunduğunu, bundan sonra neler yapmak gerektiğini konuşuyordum. Eşler, birbirini sevip önemsemenin ve nitelikli beraberliğin sırrını keşfetmişlerdi. Daha doğrusu içlerinde hapsettikleri sevgiyi, çeşitli davranışlarla birbirlerine hissettiriyorlardı.Tabiî ki, uzun zamandır ayrı olan anne ve babasının, neredeyse yeni tanışmış liseli âşıklar gibi buluşmalarına en çok sevinen çocukları Burak'tı. Anne ve babasını çok seven Burak, bu ayrılığa çok üzülüyordu. Hatta bir keresinde annesine:

— Eğer babamla bir araya gelmezsen, intihar edeceğim, demişti.Babasıyla buluştuğunda ise, şöyle diyordu:

— Babacığım, ben asla intihar etmem. Annemi razı etmek için öyle söyledim.Son günlerdeki olumlu gelişmelerden dolayı bayram ediyordu. Üstelik bu sıkı ilişkileri çok güzel yorumlamıştı. Bir gün babasına şunu sormuştu:

— Baba, sen anneme âşık mı oldun?İşte olayın en özlü ve anlamlı ifadesi buydu. Eşler birbirine âşık olmuştu. Yüreklerinde zaten var olan, ama yanlış davranış ve yanlış anlamayla bitme noktasına gelen sevgiyi yok olmaktan kurtarmışlardı. Mutluluğu nasıl yakalayacaklarını fark etmişlerdi.Bir müddet sonra Ahmet Bey'den yeni bir telefon daha aldım. Yine müjdeli bir haber verdi:

— Hocam, biz balayına çıkıyoruz. Bir aylık gezi ve tatil programımız olacak.Bu müthiş bir haberdi. Bu sırada hâlâ ayrıydılar. Yeni tanıma ve sevme sürecini tatille taçlandırıp, muhteşem bir beraberlikle ölesiye ayrılmama yemini edeceklerdi. Tatilden döndüler ve çocuklarıyla birlikte son görüşmemizi yaptık. Gelinen noktayı değerlendirdik ve bundan sonrasını konuştuk. Aralarındaki ilişkiler çok olumluydu. Ancak hiçbir mutluluğun sonsuza kadar garantisi yoktu. Her zaman dikkatli olmak, huzurumuzu tehlikelerden korumak ve daha iyiyi yakalamak için gayretli olmalıydık.Onlara son tavsiyem şu oldu:

— Bundan sonraki süreç çok önemli. İkiniz de her şeyin daha iyi olması, sorumlulukların yerine getirilmesi için olağanüstü titiz olun. Mutluluk, karşılıklı beklentilere verilen olumlu cevapla meydana gelir. Beklentilerinize cevap verebilmek için aşırı derecede özen gösterin. Ailenize yapacağınız yatırım, size huzur ve mutluluk olarak geri dönecektir. Eğer birinizden kaynaklanan olumsuz bir durum olursa, sakın eskiye döndük korkusuna kapılmayın. Yine olumlu davranışınıza devam edin ve karşıyı anlamaya çalışın.

İkisinin de huzur ve neşesi, tebessüm eden çehrelerine yansımıştı. Dualarla uğurladım. Daha sonra birkaç kez telefonla görüştüğümüzde çok iyi olduklarını öğrendim ve mutlu oldum.

Aradan birkaç ay geçince onları tanıyan birisine nasıl olduklarını sordum.

— Konuşmaya korkuyorum hocam, dedi.Niçin korkuyordu, endişe ettim.

— Acaba olumsuz bir durum mu var, diye sordum.

— Hayır, nazar değmesinden korkuyorum.Rahatlamıştım. Demek ki nazar değmesinden korkulacak seviyede bir mutluluk vardı. İsteyip gayret edince Rabbim ne saadetler ihsan ediyordu.

Cemil Tokpınar

elinize saglik ALLAH razi olsun