Akıllı-uslu çocuk, terbiyeli çocuk mudur? -

dilektasi66 · 01-05-2008, 06:55 AM

Nisa G. / Ankara: Değerli Adem bey, 38 yaşında üç çocuk annesi bir bayanım. Çocuklarımı yetiştirme konusunda eşim ve ben çok hassas davranmaya çalıştık ama 16 yaşındaki büyük kızımın bana söylediği bir söz vicdanımı sızlatıyor. Kızım bana “Sizin yüzünüzden ben hiç çocukluğumu yaşamadım” deyince şok oldum. Halbuki kızım çok sakin bir çocukluk geçirmişti. Ne beni ne babasını üzecek bir şey yaptı bu yaşa kadar. Kızımın yıllar sonra, mutlu geçen çocukluğu için böyle söylemesine anlam veremiyorum… Ben nerede hata yaptım?

Değerli Kardeşim, size bir sır vereyim… Ve lütfen bu sırrımı herkesle paylaşın. Çünkü anne babalar bu sırrı bilmedikleri için çocuk terbiyesinde ciddi yanlışlara düşüyorlar. Ancak yanlış yaptıkları konu yıllar sonra çocukları tarafından anne babanın yüzüne vuruluncaya kadar bu fark edilmiyor. Tıpkı sizde olduğu gibi. Nisa hanım, lütfen oturup kalktığınız ve tanıdığınız tüm annelere söyleyin ki; akıllı-uslu çocuk zannettiğimiz çocukların aslında yanlış terbiye edilmiş çocuklar olma ihtimali çok yüksektir. Neden? Çünkü akıllı uslu çocuk yoktur. Çocuk delidir, ne kural bilir ne kaide. Henüz dünyaya gelmiş bir çocuktan hangi kural ve kaideye uymasını bekleyeceksiniz ki? Çocuk bu, koşacak, coşacak, düşecek; bazen cam kıracak, bazen kalp. Eğer bir çocuk bunları yapmıyor ve sanki büyük bir adam gibi, evin bir köşesinde akıllı-uslu oturuyorsa, muhtemel ki o çocuk ya velidir, ya da çocuğun üzerinde yoğun bir “duygusal” veya “psikolojik” baskı vardır. Tıpkı sizin sorduğunuz sorunun satır arasında fark ettiğim gibi. “Kızım bu güne kadar ne beni, ne de babasını üzecek bir şey yaptı” diyorsunuz. Acaba kızınız neden sizi üzecek bir şey yapmadı/yapamadı?
Sakın kızınız sevginizi kaybetmekten korktuğu ve sizi üzmemek için, çocukluğunun deli dolu yanlarını yaşamaktan vazgeçmiş olmasın? Siz farkına varmadan kızınıza “Eğer yanlış yaparsan üzülürüm” duygusal baskısını hissettirmiş olmayasınız. Kızınız da sizin sevginizi kaybetmemek için “Akıllı uslu olmalıyım” sahte kimliğine bürünmüş olmasın? Ne yazık ki; birçok anne baba akıllı uslu çocuk hayali kurarken, onların üzerinde yoğun bir duygusal baskı kurarlar da farkına bile varmazlar. Halbuki anne babanın asli görevi çocuklarına baskı yaparak karakter değişikliğine zorlamak değil. Aksine daha bebeklikten itibaren çocuklarını iyice tanıyarak, onların kabiliyetlerini ve zaaf yanlarını keşfederek ve keşfettiği kabiliyet ve zaaf yanlarını hesaba katarak, onun hem ahlaki hem de zihinsel gelişiminin önünü açmak olmalıdır. Eğer bu söylediklerim size birazcık tanıdık geliyorsa, işte hata yaptığınız yer orasıdır.
Peki bu saatten sonra ne yapabilirsiniz? Aslında yapacağınız çokça da bir şey yok. Zaman geriye dönmüyor. Size tavsiyem, kızınızla oturup çok açık yüreklilikle konuşun ve “Kızım seni öyle seviyorduk, öyle seviyorduk ki, bir şeyler yanlış gidecek diye senin çocukluğunu yaşamana bile fırsat vermedik. Belki de çocuk yetiştirmekte çok bilinçli değildik. Keşke bize hakkını helal etsen” deyin. Çekinmeyin konuşun. Göreceksiniz bu sözünüz kızınızın içindeki kördüğümü çözen sihirli siz olacaktır. Ve bu samimi itirafınız sayesinde onun gözünde büyük değer kazanacaksınız.
Adem GÜNEŞ
Pedagog
Kaynak: Semerkand Aile Dergisi Aralık 2007 sayısının Pedagoğum bölümünden alınmıştır.

ennur · 01-06-2008, 04:57 AM

Allah razi olsun bacim emegine saglik insallah...

yalan dünya · 01-10-2008, 04:07 PM

01-05-2008, 06:55 AM	#1 (permalink)
dilektasi66 Super Moderator Üyelik tarihi: May 2007 Mesajlar: 6.581 Tecrübe Puanı: 10	Akıllı-uslu çocuk, terbiyeli çocuk mudur? Nisa G. / Ankara: Değerli Adem bey, 38 yaşında üç çocuk annesi bir bayanım. Çocuklarımı yetiştirme konusunda eşim ve ben çok hassas davranmaya çalıştık ama 16 yaşındaki büyük kızımın bana söylediği bir söz vicdanımı sızlatıyor. Kızım bana “Sizin yüzünüzden ben hiç çocukluğumu yaşamadım” deyince şok oldum. Halbuki kızım çok sakin bir çocukluk geçirmişti. Ne beni ne babasını üzecek bir şey yaptı bu yaşa kadar. Kızımın yıllar sonra, mutlu geçen çocukluğu için böyle söylemesine anlam veremiyorum… Ben nerede hata yaptım? Değerli Kardeşim, size bir sır vereyim… Ve lütfen bu sırrımı herkesle paylaşın. Çünkü anne babalar bu sırrı bilmedikleri için çocuk terbiyesinde ciddi yanlışlara düşüyorlar. Ancak yanlış yaptıkları konu yıllar sonra çocukları tarafından anne babanın yüzüne vuruluncaya kadar bu fark edilmiyor. Tıpkı sizde olduğu gibi. Nisa hanım, lütfen oturup kalktığınız ve tanıdığınız tüm annelere söyleyin ki; akıllı-uslu çocuk zannettiğimiz çocukların aslında yanlış terbiye edilmiş çocuklar olma ihtimali çok yüksektir. Neden? Çünkü akıllı uslu çocuk yoktur. Çocuk delidir, ne kural bilir ne kaide. Henüz dünyaya gelmiş bir çocuktan hangi kural ve kaideye uymasını bekleyeceksiniz ki? Çocuk bu, koşacak, coşacak, düşecek; bazen cam kıracak, bazen kalp. Eğer bir çocuk bunları yapmıyor ve sanki büyük bir adam gibi, evin bir köşesinde akıllı-uslu oturuyorsa, muhtemel ki o çocuk ya velidir, ya da çocuğun üzerinde yoğun bir “duygusal” veya “psikolojik” baskı vardır. Tıpkı sizin sorduğunuz sorunun satır arasında fark ettiğim gibi. “Kızım bu güne kadar ne beni, ne de babasını üzecek bir şey yaptı” diyorsunuz. Acaba kızınız neden sizi üzecek bir şey yapmadı/yapamadı? Sakın kızınız sevginizi kaybetmekten korktuğu ve sizi üzmemek için, çocukluğunun deli dolu yanlarını yaşamaktan vazgeçmiş olmasın? Siz farkına varmadan kızınıza “Eğer yanlış yaparsan üzülürüm” duygusal baskısını hissettirmiş olmayasınız. Kızınız da sizin sevginizi kaybetmemek için “Akıllı uslu olmalıyım” sahte kimliğine bürünmüş olmasın? Ne yazık ki; birçok anne baba akıllı uslu çocuk hayali kurarken, onların üzerinde yoğun bir duygusal baskı kurarlar da farkına bile varmazlar. Halbuki anne babanın asli görevi çocuklarına baskı yaparak karakter değişikliğine zorlamak değil. Aksine daha bebeklikten itibaren çocuklarını iyice tanıyarak, onların kabiliyetlerini ve zaaf yanlarını keşfederek ve keşfettiği kabiliyet ve zaaf yanlarını hesaba katarak, onun hem ahlaki hem de zihinsel gelişiminin önünü açmak olmalıdır. Eğer bu söylediklerim size birazcık tanıdık geliyorsa, işte hata yaptığınız yer orasıdır. Peki bu saatten sonra ne yapabilirsiniz? Aslında yapacağınız çokça da bir şey yok. Zaman geriye dönmüyor. Size tavsiyem, kızınızla oturup çok açık yüreklilikle konuşun ve “Kızım seni öyle seviyorduk, öyle seviyorduk ki, bir şeyler yanlış gidecek diye senin çocukluğunu yaşamana bile fırsat vermedik. Belki de çocuk yetiştirmekte çok bilinçli değildik. Keşke bize hakkını helal etsen” deyin. Çekinmeyin konuşun. Göreceksiniz bu sözünüz kızınızın içindeki kördüğümü çözen sihirli siz olacaktır. Ve bu samimi itirafınız sayesinde onun gözünde büyük değer kazanacaksınız. Adem GÜNEŞ Pedagog Kaynak: Semerkand Aile Dergisi Aralık 2007 sayısının Pedagoğum bölümünden alınmıştır. __________________ İ*nsan bu dünyaya sahip olmaya değil şahid olmaya geldi.*

01-10-2008, 04:07 PM	#3 (permalink)
yalan dünya Yeni Üye Üyelik tarihi: Nov 2007 Mesajlar: 26 Tecrübe Puanı: 0	__________________ Eğer bir gün güneş parlaklığını kaybederse ve etrafında ağaçlar ölmeye başlarsa.. yinede ümitle dolu olacağım.. Eğer rüzgarlar artık yaşlanmışsa ve denizler kurumaya yüz tutmuşsa.. yinede sevgiyle dolu olcağım.. sorma NEDEN? çünkü : ALLAH'a inanıyorum...

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş arama yap
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
ÇOcuk	RuBaNa_	Mizah-Fikralar	0	05-30-2008 07:00 PM
Eger Bir çocuk	en'am32	COCUK EGITIMI	1	04-10-2008 06:56 PM
Müslüman Bir çocuk	enam32	Yer Bulamadiklariniz	1	04-05-2008 12:06 AM
Cocuk Dedigin ???	sabah.	COCUK EGITIMI	3	03-17-2008 05:38 AM
Ah! Çocuk	Yunus Emre	Hikaye-Oykuler	3	09-14-2007 12:52 PM

01-06-2008, 04:57 AM	#2 (permalink)
ennur Moderator Üyelik tarihi: Jun 2007 Mesajlar: 5.373 Tecrübe Puanı: 9	Allah razi olsun bacim emegine saglik insallah...

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)