 |
Sesi duyulmuyor… Kâğıdın hışırtısı ormanı çağırıyor odaya… Bir tabut kadar küçük odası… Pencere yok… Rüzgâr, yazı yazdığı kâğıtlarda kalmış… Harfler, ağacın dallarına konan kuşlar gibi bu ince kâğıda konuyorlar birer birer… Odada elektrik yok… Cılız bir ışık geliyor tavan arasındaki kırık tahtaların arasından… Yiyecekleri iyice azalmış… Toprak kapların içinde biraz pekmez, köy ekmeği, zeytinyağı, kekik ve kabuk tarçınlar var…
Dışarıda rüzgâr çok sert esiyor… Tavan arasındaki fare, zembereği boşalmış bir saat gibi hiç durmadan bir oradan bir oraya koşuyor… Uzakta, çok uzakta bir köy yolunda köpekler havlıyor…
Suyu tükenmek üzere… Onu idareli kullanmak zorunda… Suyu tükenirse, harfler bunu hisseder diye korkuyor… Kâğıdın suyuna göre konuyor kuşlar, kavak ağacının gövdesinden elde edilmiş beyaz kâğıdın üzerine… Harflerin canlanabilmesi için onun kendi nefsini öldürmesi gerekiyor… Bunun için burada… Aklın en ıssız odası burası…
Çocuk kalbinin ışığına yeniden kavuşması için sadece nefsini öldürmesi yetmiyor… Harflerin atom altı parçacıklarını da serbest bırakması gerekiyor…
Kâinatı ilk “oku”maya başladığında ne kadar küçük bir çocuk olduğunu düşünüyor… Her gece gökyüzüne bakıp harfleri, sayılardan kurtarmalıyım diye bağırıyordu kalbinin içinde… Sayıları zamanla özdeşleştiriyor, bu sebepten vücuda gelmek istemiyordu…
Harfler gibiydik diyordu cennette… Bir zamanın içinde yaşamıyorduk… Sayılar bizi sınırlandırdı ve madde kıldı… O zaman günah işledik!
Allah’ın güzel isimlerini biliyoruz da güzel sayıları neden bilemiyoruz diyordu… Sayıları, harflerin arkasına gizlemişler kabalistler… Cennetten düşürülmenin intikamını almak için tersini yapmışlar bu sefer… Harfleri görünür kılıp, onların arkasına gizlenmişler… Harflerin üzerinden tehlikeli bir oyun başlatmışlar…
Cifr, ebced ve gematria… İç içe geçmiş burada iyilik ve kötülük…
Sayıları da harfler gibi secde ettirebilmek için bize zikir verilmiş… Her sayının bir harf karşılığı olduğu gibi üç harfli bir bekçisi de var… İhlâslı olmayan bir zikir, onları senin zihnine çağırır…
Sonra zihninde tabut kadar küçük bir odaya sığınmak zorunda kalırsın… Ama tam herşey bitti derken, kalbinin ışığı gelir seni o küçük odada bulur… Hakiki ve kalbi bir ağlamanın arkasından ifade edilmiş tövbenin, seni, zihninin o dar odasından kurtarabileceğini fısıldar…
Kâğıdın hışırtısı ormanı getirir sana… Kalbinin harfleri tabiata bırakılmış kuşlar gibi kâğıdın üzerinde uçuşurlar… Bir tek sen okuyabilirsin yazdıklarını…
Aklından dışarı çıktığını bu okumayla anlarsın… Yazının sahibi seni “kalem” kılmıştır… Ve artık yazan da, okuyan da, kâğıtta, uçan harfler de sensindir!
Harfler sayılardan kurtulmuş, maddi ölüm gerçekleşmiştir… Artık bu dünya ile ilgili hiçbir şeyin önemi yoktur…
Ezel ve ebed olan tek bir ilahi aşk kalbini sana açmıştır.
|
|
06-24-2007, 04:25 AM
» Bize ulasmak için affeyle@gmail.com adresine mail atin )
Normal
