Sensizliğin Sesi
Doğuşum Sanaymış
Dönüşüm yine Sana olacak
Bak ellerim soğuk
Yüreğim küçülüyor avuçlarımda
Yüzüm buruşuk
Bir kış soğuğu dayanmış dudaklarıma
Sözlerim yine sensiz boğuk boğuk...
Bir Ebubekr sadakati gösteremesemde
Bu hint pişmanlığımı kabul et.

İnsan kaybetttikçe anlarmış
Her sonun bir nefeslik olduğunu
Meğer ne boş hayaller saklamışım
Sen'den habersiz sandıklara
Şu ömür diye sarıldığım,
Meğer gel-git müsvettesiymiş
Bir Hamza yakınlığı gösteremesem de
Medine muhtaçlığımı kabul et.

Güle oynaya yaşamışım
Gül'e yaşanacak zamanı
Oysa Sensiz gülmek
Ağlamalar acısı
Bir Ali misali tutunamasamda
Bu bedevi yakarışımı kabul et.

Bir akrep kıskacı çekip almış
Her varoluş güneşimi
Bak günahkar bedenim
Sensiz boş nefeste...
Bir Vahşi şefkati Sen'den beklediğim
Boş sütunlar arkasında .

Sensiz kaç mevsim geçirmişim
Kaç iklim yüreğimi küçültmüşüm
Kaç sabah yorganıma güvenmişim
Kaç öğün rahatlık beslemişim
Bilmiyorum.

Seni unutan bendim
Ve yine Sana sığınan benim
Beni affet
Ben Sen'in ümmetinim.

Efendim

Ey gönlümün beşerden tek efendisi
ne zaman adını yazmak istedimse
kalem titredi döktü yaşlarını mavice
kağıt inledi.nurunu, Muhammedi öpünce
dilim dudaklarımı yaladı
adın dudaklarımdan geçince

Sema, yaratıldığı günden bu yana
yeri böyle kıskanmamıştı, sen yürüyünce
inledi, yalvardı, günler ve gecelerce
bin parçaya bölündü, adımlarını öpünce
gece, adınla kandilini semaya asınca
Kamer ağlar, Hilal olur tüm bedenince.

O gün, sana olan sevdamı boynuma asınca;
ya, tanımazsan beni, tek korkum bu zannımca
''ümmetimi yüzlerindeki parıltıdan tanırım
onlar o gün güneş gibi parlayacak'' deyince
geçer aynaların karşısına, bir ziya ararım
ve kahrolurum aynalar yüzüme tükürünce.