Pazarlıklı iman “Yahudi imanı”dır.

Pazarlıksız iman İbrahim imanı, yani “İbrahim’i iman”dır.

İbrahim’i imanda Allah’a (c.c.) itimat vardır, güven vardır, emniyet ve teslimiyet vardır. Zaten “iman” emniyetin, “islam” teslimiyetin öbür adı değil midir?

İbrahim’i imanda şike yoktur, danışıklı dövüş yoktur, tereddüt yoktur, bahane yoktur, mazeret yoktur, taviz yoktur.

İbrahim’i iman sahibi bilir ki, imanda taviz Yahudileşme alametidir.
İmanından taviz veren felah bulmaz.

İbrahim’i imanda, ateşe atlanması gerekiyorsa göz kırpmadan atlanır. Put kırmak bunu göze almayı gerektirir. Tarih boyunca put kırıcı tüm İbrahim’i iman sahipleri, putçular nezdinde put kırmanın bedelinin çok ağır olduğunu bilirler.

Ateşe atlarken “şike” ve “şaka” yapmak için değil “yanmak” için atlarlar.“Nasıl olsa yanmam” diye değil “yandım” diye atlarlar.

Allah’la (c.c.) pazarlığa girişmezler. Rabb’im (c.c.) ben senin için kırdım putları . Senin için reddettim nemrutları. Razı olasın diye inkar ettim tağutları. Şimdi sıra sende, İbrahim’i imana sahip olmak, Allah’a (c.c.) fatura çıkarmamaktır. Hele kullara hiç çıkarmamaktır. Allah (c.c.) için yaptığının faturasını kullara çıkaran Yahudileşme temayülüne girmiştir.

Eğer biri böyle yapıyorsa, ya yaptığını, iddia ettiği gibi Allah için yapmamış; kullar için, el gördülük yapmış, şan -şöhret için yapmış ama adını “Allah (c.c.) rızası” koymuştur. Ya da Allah’a (c.c.) itimadı sarsılmış, bunun sonucunda da “ecrini” Allah’tan (c.c.) beklemek yerine işin ucuzuna kaçarak insanlardan devşirme yoluna gitmiştir.

Bu, imanda pazarlık, yani Yahudileşmektir.

Eğer ateşe pazarlıksız atlarsa, asıl o zaman yanmayacaktır.

Yanmayacaktır, çünkü ateşin yakma gücünü yaratan ona seslenecek: “Ey ateş! İbrahim’e serin ol, selamet ol!”[Enbiya 69] Bu, Allah’a (c.c.) pazarlıksız iman edenlere eşyanın kendi lisanınca teşekkürüdür.

Bu, imanda pazarlık yaparak “Yahudileşenlere”, ateşin verdiği soylu bir derstir.

Pazarlıksız imanın Hz. İbrahim’ de bir başka örneğini daha görüyoruz.

İsmail’ini, uzun süren evlat hasretinden sonra ömrünün sonunda kavuştuğu ciğerparesini Rabb’ine kurban verirken sergilediği tavır.

Allah (c.c.) biliyordu ki İbrahim, öz evladının boğazına bıçağı çalarken “gitti yavrum!..” diye çalıyordu.

“Şike” yoktu. Bu bir imtihandı. Hz. Yahya da peygamberdi ama koç gibi boğazlanmıştı.

“Şaka” yoktu Allah’ın (c.c.) sünnetinde. Bu bir sınavdı ve sınavların en çetiniydi. Ateşe atlamaktan bin beterdi çok sevdiği yavrusunu kurban etmek. Kurban, ateşle sınanan imanın son çetin sınavıydı.

Ben İsmail’i yatırırım, tam kurban edecekken Allah koçu gönderiverir, diye düşünmemişti İbrahim. Çünkü o, Rabb’inin ifadesiyle “çok vefalı” idi.[Necm 37].

Bir baba olarak, hem de çocuğunu çok seven bir baba olarak çalmıştı bıçağı.

Pazarlık yapmamıştı. Ben tam kurban edecekken, sen koçu gönderiverirsin Ya Rabb’i dememişti. Pazarlık yapmadığı
için koç yetişivermişti.

Bu örnek de, Allah’a (c.c.) pazarlıksız iman edenlere hayvanın verdiği soylu bir dersti.

Sen Allah’a (c.c.) candan kurban olursan, senin için kurban olacak koçlar gönderilecektir, mesajıydı bu; kurban olanlara, kurban olunur mesajıydı…

Selam ve duâ ile…

Allah (c.c) razı olsun.İnşaallah bizlerde Hz.İbrahim (a.s.m) gibi pazarlıksız iman'a sahip olan kullardan olalım.

Sen Allah’a (c.c.) candan kurban olursan, senin için kurban olacak koçlar gönderilecektir

İSLAM TARİHİ ... Hz. İBRAHİM (as)





İSLAM TARİHİ



H Z . İBRAHİM A.S.

Hz. İbrahim'in yaşadığı zaman ve mekan




İbrahim aleyhisselamın nesebi Nuh aleyhisselamın oğlu Sam'a dayanır. Hz. Nuh'un vefatı ile Hz. İbrahim arasında iki peygamber (Hz.Hud & Hz. Sâlih) vardır. Bu fasıla (rivayete göre, M.K.) 1143 senedir. Hz. Hud ile Hz. İbrahim arasında da 630 yıllık bir fasıla olduğu bildirilmiştir. Doğum yeri Bâbil kentidir .

İbrahim aleyhisselamın babası

Allahü Teâlâ Kur'an-ı Kerim'de : «İbrahim, babası Âzer'e...» buyurmaktadır. Bu âyetten anlaşılacağı gibi Hz. İbrahim'in babası Âzer isminde idi. Ama, bazılarına göre İbrahim aleyhisselamın babası Kur'an da bildirilen putperest Âzer değil, mü'min olan Târuh idi. Bu görüşü destekleyenler arasında meşhurları Abdülhakim Arvâsi, Kadi Beydâvi ve Senâullah Dehlevi vardır, ama Şii'ler de bunu söylemektedirler. Bir rivâyete göre Âzer Hz. İbrahim'in amcası olup Târuh'un ölmesiyle Emile ile evlenip, Hz. İbrahim'in üvey babası oldu. Tefsir yönünden bunu böyle açıklamaktadırlar:

En'am suresinin manası: «İbrahim, Âzer olan babasına dediği zaman» anlamındadır. Böyle olmasaydı Kur'an-ı Kerim'de «Babası Âzer'e dediği zaman» demeyip, "Âzer'e dediği zaman" veya "Babasına dediği zaman" demek yetişirdi. Âzer, kendi babası olsaydı "Babası" kelimesi fazla olurdu demektedirler. Bir kanıt olarak Şua'ra suresinin 219. ayetini göstermektedirler. Bu surede Allah «Secde edenler arasında dolaşmanı da görüyor» denilmektedir. Buna göre Peygamberimizin sülâlesinde hiçbir putperest yoktur. Bu görüşü reddedenler ise, ki bunlar arasında Taberi, Ebu Hayyan ve Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır vardır, açık olan âyete (En'am, 74) bir mâna verilmek istenmiştir demektedirler. Mealine göre manalar değistiği için anlamlar da değişir teorisini ileri sürmektedirler. Konuya objektif bir yönle bakmak gerekirse, Âzer'in İbrahim aleyhisselam ın babası olmaması biraz daha mantıklıdır. Şunu da belirtmek lâzım ki, bir üçüncü fikir vardır. O da, İbrahim aleyhisselamın babasının asıl isminin Tarih veya Taruh olup sonradan bir putun ismi olan Âzer ismine değiştirmesi. Bu da Nemrud'un onu puthanesi'nin nâzırı olarak tayin etmesinden sonra gerçekleşmiştir.

Ama kaynaklar bu düşünce hakkında bilgi vermiyorlar, onun için fazla dikkat etmemek gerekir. Biz burda ilmi gerçekleri tartışmayacağımız için bunu burda noktalamak gerekir. Bu ihtilaf'ın çözümünü ancak Rahman, Rahim, Evvel, Âhir, Kebir, Aziz, Saafii, Mâlik, Gafur, Nur, Adl, Hak, Hakem, Rauf, Şehid, Veli, Kerim, Bari, Cebbar olan ALLAH bilir. Âzer ayrıca put yapardı ve Nemrud'un yakınında bulunurdu. Onun bir dediğini, iki etmezdi.

Hz. İbrahim'in doğumundan peygamberliğine kadar olan hayatı

Hz. İbrahim'in doğumuna kadar vukuu bulan olaylar:
Nemrud ve ona tâbi olanlar azgınlık ve Allah'a isyan içinde yasamakta idiler. Bir gün Nemrud bir rüya gördü. Bir rivayete göre, rüyasında gökyüzünde bir nurun parladığını, güneşin, ayın ve yıldızların bu nurun ışığında kaybolduğunu gördü. Diğer bir rivayete göre ise, rüyasında bir kimsenin gelip tahtından kaldırıp kendini yere vurduğunu gördü. Müneccimlere gördüğü rüyayı anlatıp tâbir ettirdi. Bunlar "Yeni bir peygamber ve din gelecek, senin saltanatını temelinden yıkacak ! Ona göre tedbir almalısın" diye tâbir ettiler. Nemrud bu işin tedbiri kolaydır deyip, "Bundan sonra kimse çocuk sâhibi olmayacak. Hanımlardan uzak durulacak. Doğan çocuklar, erkekse öldürülecek, kızsa bırakılacak" emrini verdi. Bu suretle 100.000 mâsum bebeği öldürüldüğü nakledilmiştir .

Doğumundan sonra




Bu sırada Hz. İbrahim'in annesi hâmile idi. Âzer'in durumunu bildiği için, onu doğuma yaklaşınca kendisinden uzaklaştırdı ve gizlice bir mağaraya gitti ve orda Hz. İbrahim'i dünyaya getirdi. Doğduktan sonra annesi onu emzirdi ve mağarayı kapatıp geri şehre döndü. Âzer'e, "Çocuk çok zayıf doğdu ve hemen öldü" dedi. Bundan sonra mağaraya gizlice gelip İbrahim aleyhisselamı emzirip geri eve dönerdi. Rivâyetlere göre, Hz. İbrahim mağarada 7, 13, 16 veya 17 yaşına kadar kaldı.


Hz .İbrahim'in tebliği

Hz. İbrahim'in Allah'ı aramasından önceki durumu
Hz. İbrahim'in imani durumunu hakkında Kur'an-ı Kerim bilgi vermektedir: «Andolsun biz İbrahim'e daha önce rüşdünü vermiştik. Biz onu iyi tanırdık». Burdaki rüşdünü vermek peygamberlik, yahut İbrahim aleyhisselamın risâletten önce sahip olduğu hidayet ve doğruluk manasına geldiği tefsirlerde bildirilmiştir. Bu da gösteriyor ki, peygamberlik Hz. İbrahim'e genç yaşta verilmiş idi.

İbrahim aleyhisselamın tefekkür ile tevhid'i bulması
İbrahim aleyhisselam hakkında Allahü Teâlâ «Halil'im» demiştir. Bu da onun Allah'ı arayıp bulmasındandır. Bunun için Kur'an-ı Kerim'de şunlar buyrulmuştur: «Böylece biz, kesin iman edenler olması için İbrahim'e göklerin ve yerin melekûtunu gösteriyorduk. Gecenin karanlığı onu kaplayınca bir yıldız gördü, Rabbim budur, dedi. Yıldız batınca, batanları sevmem, dedi. Ay'ı doğarken görünce, Rabbim budur, dedi. O da batınca, Rabbim bana doğru yolu göstermezse elbette yoldan sapan topluluklardan olurum,dedi. Güneşi doğarken görünce de, Rabbim budur, zira daha büyük, dedi. O da batınca, dedi ki : Ey kavmim ! Ben sizin (Allah'a) ortak koştuğunuz şeylerden uzağım». Bu olay resmi olarak bakılırsa Hz. İbrahim'in peygamberlik başlangıcıdır. Bundan sonra Hz. İbrahim Bâbil kavmine Allah'ın emirlerini tebliğ etmeye başladı ve birçok delil gösterdi.

İbrahim aleyhisselam ın putları kırması
Babil halkı Allah'ın yolundan saptığı için her sene putlar için âyin düzenlerdi. Bu âyinde bir yere toplanır bayram yapar ve sonra puthaneye gider, putlara secde eder, sonra da evlerine dönerlerdi. Böyle bir bayram günü, İbrahim aleyhisselam put haneye girip, bir balta ile bütün küçük putları kırdı. Baltayı da, en büyük putun boynuna asdı ve oradan uzaklaştı. Keldâniler puthâneye girince bütün putların kırıldığını gördüler ve bunu yapanı yakalayarak cezalandırmak istediler. Hz. İbrahim'i getirip, bu işi sen mi yaptın dediler. İbrahim aleyhisselam «Kendisi dururken küçük putlara tapınılması istemediği için, boynunda asılı olan büyük put yapmıştır. İnanmazsanız kendisine sorunuz» buyurdu. Onlar 'Putlar konuşamaz ki, sen onlara sor diyorsun' dediler. Bunun üzerine İbrahim aleyhisselam «O halde konuşamayan ve kendilerini kırılmaktan kurtaramayan putlara neden ibadet edersiniz? Size ve tapdığınız putlara yazıklar olsun» dedi, ama bu hiç bir fayda vermedi, çünkü onlar: «Dediler ki. Biz, babalarımızı bunlara tapar kimseler bulduk».