selamün aleyküm rahmetüllahi ve berekatü.

bende sizlerle risalei nur yazılırken çekilen zorluklar ve meydana gelen mucizeler hakkında sohbet etmek istiyorum.inş. sizlerinde ilgisini çeken bir konudur ve herkes bir kaç şey yazar ve hoş bir sohbet konusu olmuş olur inş.

Ben en çok ilgimi çekeni sizlerle paylaşmak istiyorum; risalei nur un yazımı tamamlandıktan sonra matbaaya basıma verilmiş ve istenilen renk muradın rengi olan yeşilmiş fakat basım için verilen ilk kitap yeşil yerine kırmızı olarak çıkmış bunu üç kez tekrarlamışlar üçündede kırmızı olmuş.ve daha sonra bundada bir hikmet olduğu düşünülerek kırmızı renkte basım yapılmış.böyle olmasının sebebi ise nur talebelerinin güç günlerde tamamladıklarından yazacak birşey bulamadıklarında biryerlerini keserek akan kanla yazdıklarındanmış.
Inş. aktarımım anlaşılır olmuştur.
sizlerinde bildiklerini paylaşmasını isterim.
Selametle
Allah(c.c.) a emanet olun...

Üstad "Rahat zahmette, zahmet rahattadır " diyerek bu konuyla alakalı çok manalı bir açıklama yapmıştır.
Her zorluğu iki müjdeleyen Kuran ı Kerim dir.
Üstad Hazretleri der ki: “Demek hizmetlerinde bir lezzet var ki, akılları olmadığından akıbeti ve neticeleri düşünmeden, mükemmel vazifelerini ifa ediyorlar.”
Şüphesiz zahmet de rahattadır. Çünkü peşin aranan rahatlık gerçekte tembelikten başka bir şey değildir.

Üstad ın hayatının hapisanede geçen zamanlarını çok güzel anlatan bir yazı;
İftiraya uğrayarak hapsedilmek, tarih boyunca Yüce Allaha iman eden ve yaşamlarını yalnızca O na hizmet ederek geçiren müminlerin en büyük imtihanlarından biri olmuştur. Üstün ahlak sahibi bu insanlar, karşılaştıkları her zorluk gibi bunu da tevekkül ile karşılamışlardır. Yüce Allahın kaderlerinde yazdığı bu imtihanın birçok hikmeti olduğunu ve büyük hayırlara vesile olacağını bilerek sabretmişlerdir. Sonuçta bu yerler onlar için, Allahın pek çok ilmine vakıf olup imanda derinleştikleri ve çevrelerindeki insanları doğru yola davet ederek eğittikleri birer okula dönüşmüştür.

Ömrünün büyük bölümünü sıkıntılarla, sürgünlerde, tecrit, hapisanelerde büyük zorluklarla geçiren Bediüzzaman Nur bütün zorluklar içersinde Allah ın yardımı olmadan kesinlikle meydana getirilemiyecek bir çok değerli eserler yazmıştır. ve bütün zorluklar içinde de yine tevekküle bütün kalbiyle sarılmış hatta bu zorlukları nimet olarak görmüş.

İnsanların sana ettikleri ayn-ı zulümlerinde, ayn-ı adalet olan kader-i İlahinin büyük bir hissesi var ve bu hapiste yiyecek rızkın var. O rızkın seni buraya çağırdı. Ona karşı rıza ve teslim ile karşılık vermek lazım. Hikmet ve Rabbin rahmetinin dahi büyük bir hissesi var ki, bu hapistekileri nurlandırmak ve teselli vermek ve size sevap kazandırmaktır. Bu hisseye karşı, sabır içinde binler şükretmek lazımdır

bu zorluklar hakkında aktarılan birkaç yorumu buraya taşımak istiyorum.
"Bediüzzaman kaldığı hapishanelerde çok zor şartlar altında tutulmuş, en hasta ve en zor günlerinde bile yakacak hiçbir şeyin olmadığı soğuk ortamlarda bırakılmıştır. Gerek sürgünde iken gerekse hapishanede iken yirmi üç defa zehirlenmeye çalışılmış, tüm bunlar bedeninde ağır tahribat oluşturmuştur. Azılı katil ve suçluların arasında tutulmuş, talebeleriyle görüşmesi yasaklanarak tüm dava arkadaşlarından tecrit edilmiştir. Ancak o böylesine zor şartlar altında dahi kendi sorunları yerine, çevresindeki insanların dünya ve ahiret mutluluklarını, refahlarını düşünmüştür. Çevresindeki insanları imana davet etmeye, onlara Kuran ahlakını sevdirmek için çaba harcamaya devam etmiştir."

"120 talebesiyle Eskişehir hapishanesinde bulunan Said Nursi tam bir tecrid içerisine alınarak, kendisine ve talebelerine çeşitli zulüm ve işkenceler yapılıyor. Talebelerinden Zübeyir Gündüzalp'in anlattığına göre 12 gün yemek verilmiyor."

"Zaten bize idam mahkumu gözüyle bakıyorlardı. Hiçbir ziyaretçi bırakmıyorlardı. 'Siz de idam olacaksınız bunlarla konuşursanız' diyorlardı. Geceleri pislikten, tahta kurularından, hamam böceklerinden uyumak kabil değildi."

"1948'in başlarında Said Nursi ve on beş talebesi evlerinden ve işyerlerinden alınarak Afyon il merkezine götürülmüş, bir hafta kadar bekletilerek sorgulamaları yapılmış ve ardından da cezaevine sevk edilmişlerdir. Bir yandan mahkeme devam ederken bir yandan da Afyon cezaevinde tutuklu bulunan Bediüzzaman ve talebelerine yapılan baskılar giderek artmıştır. Bu dönemde artık hasta ve yetmiş yaşında olan Said Nursi, 60 kişilik büyük bir koğuşta tek başına bırakılmış, soğuk kış gecelerinde odanın kırık penceresi buz tutmasına rağmen başka bir yere nakledilmemiş ve tüm bunlara ek olarak birkaç defa da burada zehirlenmiştir. Cezaevi tabibi, salgın hastalıktan korumak için aşılama bahanesiyle damarına en kuvvetli zehirlerden şırınga etmiştir. Zehirin etkisiyle ateşler içinde ciddi rahatsızlıklar yaşayan Bediüzzaman, yalnız ve soğuk koğuşunda kimseyle görüştürülmemiş, hapishanedeki talebelerinin kendisini ziyaret etmesine bile müsaade edilmemiştir. Ancak, Nur Talebeleri burada da hapishaneyi medreseye dönüştürmeyi başarmış, mahkumlara Kur'an-ı Kerim ve Risale-i Nur dersleri vererek onlardan birçoğunun imanına vesile olmuşlardır. Bediüzzaman ise içerisinde bulunduğu bütün bu ağır ve zor şartlara rağmen yazmaya devam etmiş, Ondördüncü ve Onbeşinci Şuaları burada yazarak Risale-i Nurların telifini tamamlamıştır."

"Ancak Bediüzzaman yaşadığı bu zorlukları hiçbir zaman için sıkıntı olarak görmemiş, bu bakış açısını pek çok defa yazılarında da dile getirmiştir. Bunlardan bazıları şöyledir:
Madem biz kadere teslim olduk, bu sıkıntıları (hayru'l-umuri ahmezüha) (işlerin en hayırlısı en sağlamıdır) sırrıyla sevap kazanmak cihetiyle manevi bir nimet biliyoruz. Madem geçici dünyevi musibetlerin sonları ekseriyetle ferahlı ve hayırlı oluyor. Madem hakkalyakin derecesinde (imanın en yüksek derecesinde) yakini bir kanaatimiz var ki, biz öyle bir hakikata hayatımızı vakfetmişiz ki, güneşten daha parlak ve cennet gibi güzel ve saadet-i ebediye gibi şirindir. Elbette biz, bu sıkıntılı haller ile müftehirane (iftihar eden), müteşekkirane (teşekkür eden) bir mücahede-i maneviye (manevi mücadele) yapıyoruz, diye şekva (şikayet) etmemek lazımdır."

Allah razı olsun abla..