Bazı insanlarda anladığım kadarıyla "Bediüzzaman Arap olmak istiyor,Kürtçülük yapıyor,Türkleri kötülüyor" gibi fikirler var.Bu da yetmiyormuş gibi çok bilmişlik taslıyorlar.İşin en ahmaklık tarafı da o zaten.Peki gerçekten de doğru mu?Bediüzzaman'dan cevabını alalım.En objektif şekilde kendisi bu cevabı verecek.Başkaları talebelerinden cevap almayı objektif görmüyor.Haklılar da...Biz de onun ağzından dinliyelim.


Bediüzzaman Hazretleri hayatı boyunca ırkçılıkla mücadele etmiş,talebelerine ikazlar yapmış,bu konuda risale yazmıştır.1

En önemlisi şu ki bediüzzaman ırkçılık gibi firenk illetlerine gögüs gerilebilmesi için doğuda büyük bir Üniversite kurulmasını arzu etmiştir.Bediüzzaman bunu risalede bir yerde şöyle dile getiriyor:

Câmi-ül Ezher, Afrika'da bir medrese-i umumiye olduğu gibi, Asya Afrika'dan ne kadar büyük ise daha büyük bir dar-ül fünun, bir İslâm üniversitesi Asya'da lâzımdır. Tâ ki, İslâm kavimlerini, meselâ Arabistan, Hindistan, İran, Kafkas, Türkistan, Kürdistan'daki milletleri menfî ırkçılık ifsat etmesin. Hakiki, müsbet ve kudsî ve umumî milliyet-i hakikiye olan İslâmiyet milliyeti ile “innemel mü'minune ihvetün” Kur'an'ın bir kanun-u esasisinin tam inkişafına mazhar olsun.” (Emirdağ Lâhikası I)

Evet, millet-i hakikiye üstadın ifadesiyle"İslamiyet Milliyeti"dir.Bu kudsi milliyetin de biraraya gelmesi için bir nokta lazımdı.Bu nokta da hem dini,hem de beşeri ilimlerin birlikte olması gereken bir egitim merkeziydi.Bu egitim merkezi diger Müslüman kardeşlerimizle aramızda köprü vaziyetini görecekti.

Bediüzzaman bir talebesiyle kendisi arasında geçen ırkçılık hakkındaki diyalogunu şöyle anlatıyor:

"Ben Van'da iken, hamiyetli Kürt bir talebeme dedim ki: “Türkler İslâmiyete çok hizmet etmişler. Sen onlara ne niyetle bakıyorsun?” dedim. Dedi : “Ben Müslüman bir Türk'ü fasık bir kardeşime tercih ediyorum. Belki babamdan ziyade ona alâkadarım. Çünkü: Tam imana hizmet ediyorlar.” Bir zaman geçti (Allah rahmet etsin) o talebem, ben esarette iken, İstanbul'da mektebe girmiş. Esaretten geldikten sonra gördüm. Bazı ırkçı muallimlerden aldığı aksul'amel ile, o da Kürtçülük damarı ile başka bir mesleğe girmiş. Bana dedi: “Ben şimdi gayet fasık, hatta dinsiz de olsa bir Kürd'ü, salih bir Türk'e tercih ediyorum.” Sonra ben onu birkaç sohbetle kurtardım. Tam kanaati geldi ki: Türkler bu millet-i İslâmiyenin kahraman bir ordusudur. "(Emirdağ Lahikası)

Evet.Türkler bu millet-i İslâmiyenin kahraman bir ordusudur.

Bediüzzaman'a da zamanında soruyorlar:

"Sana Said-i Kürdî derler. Belki sende unsuriyetperverlik fikri var, o işimize gelmiyor"; ?

Hey efendiler! Eski Said ve Yeni Said’in yazdıkları meydanda. Şahit gösteriyorum ki, ben (2)ferman-ı katîsiyle, eski zamandan beri menfi milliyet ve unsuriyetperverliğe, Avrupa’nın bir nevi frenk illeti olduğundan, bir zehr-i katil nazarıyla bakmışım. Ve Avrupa, o firenk illetini İslâm içine atmış, tâ tefrika versin, parçalasın, yutmasına hazır olsun diye düşünür. O firenk illetine karşı eskiden beri tedaviye çalıştığımı, talebelerim ve bana temas edenler biliyorlar. (3)

Gerçekten de unsuriyetperverlik ve milliyetçilik bir frenk illetidir.Yani"Avrupa hastalığı".Avrupalıların bize attığı hastalık."Tâ tefrika versin, parçalasın, yutmasına hazır olsun ".Bu cümlenin ardından üstad"O firenk illetine karşı eskiden beri tedaviye çalıştığımı, talebelerim ve bana temas edenler biliyorlar" diyor.Peki bu sapık iftira da nerden geliyor?

Üstad Hucurat suresinin 13.Ayet-i kerimesinin(4)tEy insanlar! Biz sizi bir erkekle bir dişiden yarattık; sonra da, birbirinizi tanıyasınız diye milletlere ve kabilelere ayırdık." Hucurat Sûresi, 49:13. sirine şöyle başlıyor:

Sizi taife taife, millet millet, kabile kabile yaratmışım, tâ birbirinizi tanımalısınız ve birbirinizdeki hayat-ı içtimaiyeye ait münasebetlerinizi bilesiniz, birbirinize muavenet edesiniz. Yoksa, sizi kabile kabile yaptım ki, yekdiğerinize karşı inkârla yabanî bakasınız, husumet ve adâvet edesiniz değildir.



Evet husumet,yabanilik,adavet için ayrılmadık,tanışmak,yardımlaşmak,muavenet etmek(yardımlaşmak)için kabaile(kabilelere) ayrıldık...



“Hey’et-i içtimaiye-i İslâmiye, büyük bir ordudur. Kabail ve tavaife inkısam etmiş. Fakat binbir birler adedince cihet-i vahdetleri var. Hâlıkları bir, Rezzakları bir, Peygamberleri bir, kıbleleri bir, kitapları bir, vatanları bir, bir bir bir... binler kadar bir bir... İşte bu kadar bir birler, uhuvveti, muhabbeti, vahdeti iktiza ediyorlar. Demek kabail ve tavaife inkisam, şu âyetin ilân ettiği gibi, tearüf içindir, teavün içindir... tenakür için değil, tahassum için değildir!..”

Demek ki kabail(kabileler) ve tavaif(taifeler) olarak yaratılmamızın sebebi:Tearüf(bilgi edinme) ve teavün(yardımlaşma)içindir.Tenakür(antipati) ve tahassum(düşmanlık)için degildir...

Son olarak yine aynı risaleden milliyetçiligin zararlarına yer vermek istiyorum.Tüm risale Mektubat'ın 309.Sahifesinden(3.Mebhas) itibaren başlıyor.İstiyen oraya bakabilir.(5)

Şimdi ise, en ziyade birbirine muhtaç ve birbirinden mazlum ve birbirinden fakir ve ecnebî tahakkümü(zorbalığı,işgali) altında ezilen anâsır ve kabâil-i İslâmiye içinde, fikr-i milliyetle birbirine yabanî bakmak ve birbirini düşman telâkki etmek öyle bir felâkettir ki, tarif edilmez.

Adeta bir sineğin ısırmaması için, müthiş yılanlara arka çevirip sineğin ısırmasına karşı mukabele etmek gibi bir divanelikle, büyük ejderhalar hükmünde olan Avrupa’nın doymak bilmez hırslarını, pençelerini açtıkları bir zamanda onlara ehemmiyet vermeyip, belki mânen onlara yardım edip, menfi unsuriyet fikriyle şark vilâyetlerindeki vatandaşlara veya cenup tarafındaki dindaşlara adâvet besleyip onlara karşı cephe almak, çok zararları ve mehâlikiyle(tehlikeriyle) beraber, o cenup(güney) efradları içinde düşman olarak yoktur ki, onlara karşı cephe alınsın. Cenuptan(güney) gelen Kur’ân nuru var; İslâmiyet ziyası gelmiş; o içimizde vardır ve her yerde bulunur. İşte o dindaşlara adâvet ise, dolayısıyla İslâmiyete, Kur’ân’a dokunur. İslâmiyet ve Kur’ân’a karşı adâvet ise, bütün bu vatandaşların hayat-ı dünyeviye ve hayat-ı uhreviyesine bir nevi adâvettir. Hamiyet namına hayat-ı içtimaiyeye hizmet edeyim diye iki hayatın temel taşlarını harap etmek, hamiyet değil, hamâkattir(ahmalıktır)!


“Arabın, Türk’e, Laz’ın Çerkez’e yahut Kürd’e
Acem’in Çinliye rüçhanı mı varmış nerde.
İslâmiyette anasır mı olurmuş ne gezer
Fikr-i milliyeti tel’in ediyor Peygamber
En büyük düşmanıdır ruh-u Nebi tefrikanın
Adı batsın onu İslâm’a sokan kaltabanın.”
(m.a.ersoy)


“Ey İnsanlar!.. Rabbiniz birdir, babanız da birdir. Hepiniz Âdem’in çocuklarısınız. Âdem ise topraktandır. Arabın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap üzerine üstünlüğü olmadığı gibi, kırmızı tenlinin siyah üzerine, siyahın da kırmızı tenli üzerine bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvada, Allah’tan korkmaktadır. Allah yanında en kıymetli olanınız O’ndan en çok korkanınızdır.”
(Veda Hutbesi)


“Asabiyet dâvâsına kalkışan, onu yaymaya çalışan, bu dâvâ uğrunda mücadele eden kimse bizden değildir”
(Ebu Davut, Edeb, 121)

“Kim hevasına uyarak bâtıl yolda cenk eder, kavmiyetçiliğe çağrıda bulunur veya kavmiyetçiliğin sevkiyle öfke ve tehevvüre kapılırsa cahiliye ölümü üzere ölür.”
(İbni Mace, Fiten, 7)

1.Bu risale Mektubat Kitabının 309.Sahifesinden itibaren başlar.3.Mebhastır.
2.İslam Cahiliyetten kalma ırkçılığı ve kabileciliği ortadan kaldırmıştır. [Mana itibariyle hadistir. Bu mealde bir çok hadis mevcuttur. Mesela, "İslam dini kendinden önceki batıl davranış ve adetleri kökünden söküp atar." Keşfü’l Hafa, 1:127.]
3.Mektubat-66
4.Ey insanlar! Biz sizi bir erkekle bir dişiden yarattık; sonra da, birbirinizi tanıyasınız diye milletlere ve kabilelere ayırdık." Hucurat Sûresi, 49:13.
5.
__________________

Kur’ân ile hadîse, inanmazsa bir kişi,
ona hiç cevâb verme, konuşma bitir işi!


(İmam-ı Rabbani r.a.)


Demek biz müflis olduğumuz halde, gayet zengin bir mücevherat dükkânının dellâlı ve bir hizmetçisi olmuşuz


(Bediüzzaman)




Bütün dünya beni medh ü sena etse, beni inandıramazki ben iyiyim ve sahib-i kemalim.



(Bediüzzaman)


Ehl-i Sünnet Kasidesi

Aktariminiz icin Allah razi olsun hanim ablacigim. Bu irkcilik konusu acildigi zaman hep Efendimiz Aleyhissalatu vesselam'in zamaninda gecen bir hadise gelir hatirimiza. Musadeleriniz ile sizlere aktarmak istiyoruz insa Allah :


İmam-ı Malik Hazretleri'nin Muvatta'ından öğrendiğimize göre, Kays bin Mutata adında bir Arap, Medine'de sahabelerin oturduğu bir meclise gelmiş, Evs ile Hazreç kabilelerine mensup Arapların başka ırktan insanlarla oturup kardeşçe sohbet ettiklerini görünce bir hayli kızmış, kızgınlığını da şu sözleriyle oradaki Araplara aksettirmişti:

- "Evs ile Hazreç Peygamber'e hizmet eden Araplar. Ama şu Habeşli Bilal, şu Rum memleketinden gelme Suheyp, şu da Farslı Selman!.. Bunlar Arap değiller ki?.. Nasıl oluyor da Arap olmayan bu yabancılar Araplarla eşit şekilde oturup sohbete kabul edilebiliyorlar? Bunlar bu eşitliğe ne zaman ulaştılar?.."

Bu ırkçı ve ayrılıkçı sözler orada bulunan büyük sahabi Muaz bin Cebel'in hiddetlenmesine sebep olmuş, hemen oturduğu yerden kalkan Muaz, ırk ayrımcılığı yapan adamın yakasına yapışarak:

- Seni Resulullah'ın huzuruna götüreceğim, bu söylediklerinin doğruluğunu ona soracağım. Ondan sonra seninle hesaplaşacağız. Bu ne biçim değerlendirme böyle. Arap olanları yüceltiyor, Arap olmayanları aşağılıyorsun. İslam'da böyle bir ırkı yüceltip ötekini aşağılamak var mı?.. diyerek adamı alıp doğruca Efendimiz'in mescidine götürmüş ve bulduğu ilk fırsatta da hemen sorusunu sorarak:

- Ya Resulallah, demiş, bu adam için ne buyurursunuz? Biz Araplar oturmuş Arap olmayanlarla kardeşçe sohbet ediyorduk, gelip aramıza ırkçılık fitnesi soktu. Arapların üstün ırk olduğunu ileri sürdü, İranlı Selman'ı, Rum'dan gelen Suheyb'i, Habeşistan'dan gelen Bilal'i, aşağı ırktan kabul ederek Araplarla sohbete layık olmadıklarını iddia etti?..

Anlatılanları dinleyen Resulullah'ın (sas) yüzünde seyrek görülen öfkelenme işaretleri görüldü. Hemen kalkıp mühim gördüğü konularda konuşma yaptığı minberine çıkarak İslam'ın ölçüsünü anlatan ikaz dolu bir açıklama yaptı. Şöyle ölçü veriyordu ırk ayrımı yapanlar için:


- Ey insanlar! Sizin Rabb'iniz birdir. Babanız, ananız da birdir! Araplık ne ananızda vardır ne de babanızda. O sadece sonradan meydana gelen dil farkından ibarettir. Bu sebeple Arap'ın Arap olmayanlardan üstünlüğü yoktur. Üstünlük, Allah'a iman ve itaattedir. Allah'a iman ve itaat edenler hep birlikte üstündürler. Bunu herkes böyle bilmeli, aranıza ırka dayalı üstünlük ayrımcılığı sokmamalısınız!


Gariptir ki, bu hutbeyi dinleyenlerin hemen hepsi de Arap'tılar. Hiçbiri, Arap'ın öteki ırklardan üstün olduğunu iddia etmedi. Fazla olarak Arap'ın üstün olduğunu ileri sürmek isteyen adamın yakasına sarılarak oraya getiren Muaz bin Cebel de Arap'tı:

- Ya Resulallah, dedi, öyle ise ne yapayım aramıza ırk ayrımcılığı fitnesi sokmak isteyen bu adama?..

Efendimiz bu soruya da, pek kullanmadığı ağır bir azarlama cümlesiyle cevap verdi. Ne dedi biliyor musunuz?

- Da'hü ilennar!.. Bırak o ırkçı adamı, cehenneme kadar yolu var!



Allah'u a'lem

ABLAM.

Hurisel bacım masALLAH cok guzel anlatmıssın tsk ederim

tesekkurler abla

İslam dini toplumlar arasındaki birlik ve dayanışmayı yok etmesinden, zulüm ve sömürüye neden olduğundan ırkçılığı yasaklamış hatta lanetlemiştir. Bakınız merhum Mehmet Akif Ersoy Safahat’ının Hakkın Sesleri bölümünde bu konuyla ilgili şöyle haykırıyor:
………
Hani, milliyetin İslâm idi… Kavmiyet ne!
Sarılıp sımsıkı dursaydın ya milliyetine.
“Arnavut” ne demek? Var mı şeraitte yeri?
Küfr olur, başka değil, kavmini sürmek ileri,
Arap’ın Türk’e; Laz’ın, Çerkez’e yahut Kürd’e;
Acem’in Çinli’ye rüçhânı mı varmış? Nerde!
Müslümanlıkta anasır mı olurmuş? Ne gezer!
Fikri kavmiyeti tel’in ediyor Peygamber.
En büyük düşmanıdır Ruh-u Nebi tefrikanın;
Adı batsın onu İslâm’a sokan kaltabanın!
Şu senin akıbetin bin bu kadar yıl evvel,
Sana söylenmiş iken doğru mudur şimdi cedel?
………
Ne Araplık ne de Türklük kalacak aç gözünü!
Dinle Peygamberin ilâhî sözünü.
………
Medeniyet size çoktan beridir diş biliyor;
Evvela parçalamak, sonra da yutmak diliyor. (7)

İslam dini bütün Müslümanları kardeş ilan etmiş, bunu da soy kardeşliğinden üstün tutmuştur. Bunu en iyi simgeleyen hac ibadetidir. Dünyanın dört bir yanından gelen insanlar yan yana, omuz omuza ibadet etmektedir. Dünyada bir başka örneği görülmeyen ve büyük ibretlerle dolu bu manzara, eşitliğin en güzel ifadesi, insan birliğinin belki de en yüksek sembolüdür. Ayrı ırkta, ayrı renkte, ayrı dilleri konuşan, fakat aynı inanca sahip bu insanları bir araya getiren ve kardeşliği hiçbir fark gözetmeksizin ümmet anlayışı içinde kalplere nakşeden din İslam dini olmuştur.
İnsanların ve milletlerin birbirlerine üstünlüğü biyolojik yapılarına göre değil, aynı inancın paylaşımı ve o inancın emirlerine daha çok sarılmalarına göredir. Milletlerin ecdatlarının yaptığı iyi ve güzel işleri anması, tarih boyunca inancı ve vatanı için yaptığı kahramanlıkları, fedakârlıkları insanlığa örnek olacak işleri takdir edip övmesinin bir sakıncası yoktur.
Peygamberimize sallallahu aleyhi ve sellem:
- Ya Rasulallah! Kişinin kavmini sevmesi kavmiyetçilik sayılır mı? diye soran sahabeye Peygamberimiz:
- Hayır, kişinin kavmine zulümde yardımcı olması kavmiyetçiliktir” buyurmuşlardır. (Ebu Davud, Edeb,112 - Ahmed bin Hanbel IV, 107, 160 - İbn-i Mace, Fiten,7)
İnsanın sadece kavmini sevmekle kalmayıp, benim soyum her zaman haklıdır ve ne olursa olsun ben soyumdan yanayım anlayışı ırkçılıktır. Bu aynı zamanda bölücülük olup dinimizce de yasaklanmıştır.



ZELIHA BACIM ALLAH RAZI OLSUN BOYLE GUZEL PAYLASIMLARIN ICIN

aslinda cok onemli bi konu.tskler zelika.sana da helal olsun huriselim.paylastigin hadis super.aro

Ustunluk ne soy ile ne makam iledir, Ustunluk ancak Takva iledir..