Ekrem Bey, ağır bir hastalık yüzünden hastanede yoğun bakımdaydı. Dili tevhid okuyordu. Bir hemşire "Çok mu korkuyorsun?" diye sordu. "Bu vücudu verirken bana sormadı.
Mülk O'nun, alırken de elbette bana soracak değil." diyerek anlatmaya başladı. "Amca yeşil ve güzel de gözlerin varmış!" deyince, konuşmasını kesip, bu soruya cevap vermeye başladı: "Benim değil ki!" Hemşire pek bir şey anlamamış hâliyle "Ya kimin?" diye sordu. "Allah'ın!" dedi. Devamla "Verir, alır... Sonra ebedi olarak daha güzellerini verir. Bu dünya sadece bir imtihan meydanı!" dedi.

Bu sohbetten sonra hemşire devamlı yanına uğrayıp "Bana bir şeyler anlat..." deyip durdu. Bir gün yanına, Bediüzzaman Hazretleri'nin talebelerinden Said Özdemir ile beraber bir grup ziyarete geldiler, teselli edici sözler söylediler. Çünkü bacaklarından alt tarafı artık tutmuyordu. Tamamen yatalak durumundaydı. Sağ gözü de görmüyordu. Said Özdemir, "Üstadın talebelerinden birisi Eskişehir'de yatalak hale gelmişti. Kurtuluş ümidi kesilmişti. Ölümü bekleniyordu. Bir başka talebesi de hacca gitmişti. Hacca gideni, Medine-i Münevvere'de Efendimiz'in (sas) kabri başında o yatalak kardeşimiz için çok dua etmiş. Birden kabirden bir nur peyda olup 'Ümmetimden yatalak olanlar için 'Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin tıbbıl-kulûbi ve devâihâ... ve âfîyetil-ebdâni ve şifâihâ... ve nûril-ebsâri ve ziyâihâ... ve alâ âlihî ve sahbihi ve sellim...' salâvatını akşam-yatsı arasında yedi defa toplu halde onun için okusunlar.' diye tavsiyede bulunmuş... Daha sonra toplu halde bu tavsiyeyi yerine getirmişler ve Allah'ın izniyle o yatalak kardeşimiz de iyi olmuş." dedi. Orada bulunanlar, "Bu salavatı biz de Ekrem kardeşimiz için okuyalım." dediler. Ekrem Bey'in durumu sonra çok ağırlaşmıştı. Uzakta bulunan yakınlarını çağırmışlardı. Hatta doktorlar artık ölüm raporunu yazmaya hazırlanıyorlardı. İşte bu zor ve sıkıntılı hâlinde bir rüya gördü: Cehenneme benzer dar bir yerde bulunuyordu. Buradan kurtulmam lâzım diye tırmanmaya başladı. Ama bir an geldi, takati kesildi. 'Ya Rabbi, Sen 'Allah kuluna kaldıramayacağı yükü, yükletmez' buyuruyorsun. Benim güç ve gayretim buraya kadar. Ben lâyık bir insan değilim; ama benim arkadaşlarım, benim için Sana dua ediyorlar. Onların dualarını reddetme, onları ümitsiz kılma!' meâlinde sözler söyledi. Sonra birden o sıkıntıdan kurtuldu ve bir genişlik hissetti. Uyandıktan sonra da vücudunun alt tarafına hoş bir sıcaklığın yürüdüğüne şâhit oldu. Refakatçisi bulunan hanımına durumu anlatıp, "Ayağa kalkmak istiyorum bana yardımcı olur musun?" diye rica etti. O telaşlanıp "Aman, düşersin de bir yanın kırılır." diye ikaz etti. Ama o kalkmak için hareket etti ve yavaş yavaş ayakları üzerine doğruldu...

Bu anlattıklarım gerçek bir olay... Ben kendisiyle görüştüm. Onun çok ağır bir hastalık geçirmekte olduğunu duymuştum. Birkaç telefon görüşmemiz de olmuştu. Hep bir ziyaretini düşünüp duruyordum; ama bir türlü fırsat bulamıyordum. Sağ olsun müşterek bir dostumuz bizi bir araya getirdi. Rahat yürüdüğünü görünce hem çok şaşırdım hem de çok sevindim... Sohbetimiz sırasında Ekrem Bey bana "Hastalık da pek büyük bir nimetmiş. Elhamdülillah hastalığım vesilesiyle bilmediğim pek çok şeyi de öğrenme imkânı buldum. Rabb'ime sonsuz şükürler olsun." dedi.

Cenab-ı Hak, sıhhat, afiyet ve hayırlı ömürler versin.

ABDULLAH AYMAZ
ZAMAN

Allah razi olsun cansever...okurken okadar cok duygulandimki..rabbimin hikmeti boldur...ne kadar sükretsek yinede az..yinede az...

amin ecmain ..her sey O'nun abla bız sadece sukredecegiz....ınsallah

Ibretlik bir olay dogrusu rabbimden ümit kesilmeyeceginin ispati iste burada acikca yasanmis bu salavatlari hastaarimiza okuyalim dua edelim insallah...

emegınıze saglık.paylasımlarınız çok guzel abı sagolun varolun.